ŞAHSA MÜNHASIRAN...

Selamınaleyküm sayın okurlar, yeni bi yazı dizisi üzerinde araştırma yapıyorum. Çok ilginç bilgiler elime ulaştı, sizinle paylaşacağım ve çok yakında yayınlayacağım inşallah.

Allah'a emanet olun.

GERÇEK SORUN ANADİL Mİ?

Selamınaleyküm sayın okurlar, çok kısa birkaç şey söyleyip çıkcam.

Hani diyorlar ya, kürtçe meselesi diyorlar anadil meselesi diyorlar. Terör olayları sorunu bir kürt sorunu değildir, Suriyeli mülteciler de dahil olmak üzere, ortada dönen çok başka hesaplar vardır. Siyonist manyaklar tahrif edilmiş kitaplarındaki yazanları bir bir uygulamaya geçiriyorlar ve bunu yaparken de onlar yerinden kıpırdamasın, biz kendi kendimizi yiyip bitirelim istiyorlar. Şu kaynaktan aldığım bilgiye göre, Türkiye'de konuşulan dil sayısı 34. Rusya'da 100, Çin'de 292, Amerika Birleşik Devletleri'nde ise 188. Şimdi bi kıyaslama yapın bakalım. Bu kadar çok dil çeşitliliği olan ülkede anadil meselesi gündeme bile gelmiyor da bizim doğuda neler oluyor söyler misiniz? Vakt-i zamanında bu insanlara neden bu kadar baskı yapıldı kürtçe konuşmasınlar da türkçe konuşsunlar diye? Bugünlere zemin hazırlamak içindi işte. Yoksa ortada dil meselesi falan yok, bırak herkes istediğini konuşsun, elin Amerika'sı Çin'i Rusya'sı bilmem kaç yüz tane dil konuştu da ekonomileri mi bozuldu? Geçin siz bunları milleti oyalamayın artık. Hoş, gerçi millet kendini oyalayanlara pek prim veriyor o da ayrı mesele ya neyse.

Sorun sadece doğudaki sorun değil sayın okurlarım. Türkiye'nin başka hangi meselesi olursa olsun, kendi problemlerini kendisi çözen bi ülke olmak isteyen, bi kere dışa bağımlı olmaz. Bu iş en evvel gerçek ekonomik özgürlüğü kazanmakla oluyor. Bunun bilincine varabilmek için de insanın gönlünde samimi bir iman olması gerekiyor, öyle gideyim beş vakit namaza camiye, ramazanda da orucumu tutayım tamam çok iyi müslümanım, hee çok iyi müslüman değilsin işte. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın zihniyeti hakim insanlarda, bu gerçek müslümanlık değildir, olsa olsa münafıklıktır, kendini kandırmacadır. Elin şerefsiz siyonistinin gölgesinde yaşayacağına, bırak isyan et, savaş açsalar bile, ölsen bile, en azından şerefinle ölürsün, belki şehadet makamına eresin. Ama böyle şerefini kaybetmiş bi şekilde yaşayıp geceleri yastığa başını rahatça koyabiliyorsan, zaten sana diyecek hiçbirşeyim yok.

Allah'a emanet olun.

SURİYELİ MÜLTECİLERİN SONU NE OLACAK?

Selamınaleyküm okurlar nasılsınız bakiyim? Şu mültecilerle ilgili kafama takılan birkaç konu var, sizinle de paylaşmak istedim, ilgisini çekenler buyursun okumaya...

Bu yazımı yazarken tarih 26 şubat 2013. Şu linkteki kaynağa göre 13 şubat 2013 tarihi itibarıyla Suriyeli mülteci sayısı 270 bini aşmış durumda. Bunların 177 387si kayıtlarda yer alırken, Birleşmiş Milletlerin kaynaklarına göre kayıt dışı olan daha bi yüz bin mülteci daha varmış. Okurlarım, biz bunları bünyemize alıyoruz tamam da, nereye kadar sürecek bu iş? Bu linkten edindiğim bilgiye göre, ki bu haberin tarihi de 15 ocak 2013, Esed'den kaçan Suriyeli mültecilere o güne kadar yapılan yardım 609 milyon lira. Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan söylüyor bunu. Ayrıca şunu da ekliyor, tüm dünyanın bu mülteciler için yaptıkları yardımlar sadece 30 milyon dolar. Biz niye seferber ediyoruz ki kendimizi bu kadar? Tamam zorda kalana tabi ki yardım edeceğiz, ama yöneticilerin önceliği kendi milleti olmalıdır. Türkiye'nin batısında insanlar asgari ücretle, kimisinin sigortası bile yok, kıt kanaat geçinmeye çalışıyorlar, bunca para bunca ödediğimiz vergiler nereye gidiyor? Tüm dünya devletleri içinde bir tek biz miyiz? 739 liradan 773 liraya çıktı, ama buna karşılık akla gelen herşeye yapılan zamlarla insanların satın alma gücü düştü. Hükümet birşeylere masraf yapıyor ama vatandaşa hiç sormuyor, sonra da parasını vatandaştan çıkarıyor.

doğalgazınız,

ehliyet harçlarınız,

trafik cezalarınız,

emlak vergileriniz,

motorlu taşıt vergileriniz ve bunun gibi daha akla gelebilecek birçok şeye zam geldi. Denetimler sıklaştırıldı, ki kesilen cezalar devlet sermayesine fayda sağlasın. Artık devlet görevlileri resmen bi hatamızı arar olmaya başladılar. Haksız mıyım sayın okurlar? Sizce de böyle değil mi yani ben mi yanlış düşünüyorum?

Bu anlattıklarımın yardım etmek=teröristlik oldu konulu yazımla da alakalı aslında. Şimdi gelelim bu tuhaf olayların iç yüzünü anlatmaya.

Olay 1950li yıllara değin uzanıyor aslında. Adnan Menderes Hükümeti başta. Güney Kore ve ABD'nin müttefiki olarak Türkiye'den asker gönderiliyor. Bu aslında bi niyet belirtisi, biz de NATO' da yer almak istiyoruz gibisinden, ve alınıyor da. 18 şubat 1952'de NATO'ya resmen dahil oluyoruz ve sonra dış güçler topraklarımızda askeri üsler kuruyorlar. Düşünebiliyor musunuz, resmen ABD'nin müttefiki oluyoruz. Yani ne zaman onun güvenliğini tehdit edecek bir durum olsa, tıpkı bizim güvenliğimiz tehdit edilmiş gibi yardıma koşacağız. Düşmanla hiç müttefik olunur mu söyler misiniz? Siz bir yılanın sizi sokmayacağından emin olabilir misiniz? Veya bir aslanın sizi parçalamayacağından emin olabilir misiniz? Durum çok garip, neden garip, çünkü Menderes gibi bir liderin zamanında bu işe kalkışmışız. Bu ona baskıyla mı yaptırıldı yoksa seve seve mi yaptı orasını Allah bilir. Ama bildiğim birşey var ki hiç iyi olmadı. Yine aynı şey Birleşmiş Milletler için de geçerli. Bunların ikisi de siyonist düzene hizmet eden kuruluşlar, nerden biliyorsun demeye gerek yok, yapılan icraatler ortada. Kaldı ki, Suriye bize bomba attığında haber bültenleri bunu sunmadı, belki de sunamadı bilemem. Olay örtbas edilmeye çalışıldı. Biz bir antlaşmanın üzerine isteyerek veya zorla imza atmışız, ve bu attığımız imzanın da belasını çekiyoruz. Kurtuluş Savaşı'nda dedelerimiz bunları tanımamışlar, canlarını feda etmişler. Evet, belki onların yiyeceği, giyeceği yoktu, fakirlik vardı, ama şerefleriyle öldüler, ve biz onları arkalarından gururla anıyoruz. Peki cumhuriyet kurulduktan sonra ne oldu? Canımızın derdine düştük, Allah'tan korkulmadı, düşmandan korkuldu. Dünya malı ve canımız tatlı geldi. Bu yüzden de şu an Allah bizi şereften yoksun bi halde yaşatıyor, bu atılan imzaların bedelini böyle ödüyoruz. Müslümanlara terörist diyen bir ülkenin sözde müslüman müttefikiyiz biz. Neden? Çünkü karşı çıkarsak büyük biraderler bizle külahı değişir. Çünkü karşı çıkarsak kredi notumuz düşer. Karşı çıkarsak savaş açarlar, malımız mülkümüz canımız gider elden. İyi de kardeşim, nasıl olsa öleceksin... Nasıl olsa o can da, mal da, mülk de senden alınacak.. Bırak bari şerefin yerinde kalsın. Herşeyini kaybedeceksin ama bari şerefini namusunu kaybetme. İşte bunu diyebilen anca bir iki kişi çıkar. İnternette sosyal medyada cafcaflı sözler söylerler, atıp tutarlar, sanırsın çilekeş, sanırsın dünyadaki her olayın sırrını çözmüş, ama gel gör ki anca klavye delikanlılığıdır bu. 

Olayın bi de şu kısmı var, sen Irak'ta savaş oldu ses çıkarmadın, Çeçenistan'da oldu ses çıkarmadın, Filistin desen zaten hak getire.. Buradaki insanları niye mülteci olarak kabul etmiyorsun da, özellikle Suriye mültecilerine ilgi duyuyorsun? Bakın size ne göstereceğim:

Bu çocuklar İstanbul'un Fener semtindeki Çeçen Kampından mülteci çocuklar. 18.11.2010 tarihli Taraf gazetesinin şu linkteki haberine göre bu kampta yaşayan aileler devletin onları unuttuğunu düşünüyor ve artık birilerinin onları farketmesini istiyor. Bakın bu insanlar da müslüman. Bunların Türkiye'de resmi manada mülteci statüsü bile yok, çalışma izinleri yok, sigorta yok yok yok. Devlet bunları neden görmedi o kadar yardımsever madem? Alın size bi link daha veriyorum, bu da 27 ocak 2010 tarihli haber ve Çeçen kampına gelen 510 bin liralık doğalgaz faturalarını ödeyemediklerini, bu sebeple kış ortasında doğalgazlarının kesildiği yazıyor.

Yapbozun parçaları biraz daha yerine oturuyor değil mi sayın okurlar? Şimdi size bi haber daha göstereceğim, biraz daha yapboz yapalım, sonra konuyu bağlayıp bitircem. Şu linkteki haber kaynağı Angelina Jolie'nin Gaziantep'e mülteci kamplarını incelemeye gelmesiyle ilgili. Birleşmiş Milletler iyi(!) niyet elçisi sıfatıyla gerçekleştiriyor ziyaretini. Gözlemleyip büyük biraderlere rapor verecek işte, o hesap. Jolie çok etkileyici olduğunu söylemiş ve hiçbir yerde bunun gibi kamp görmemiş, bi de Türk milleti olarak çok fedakarmışız da bilmem ne bilmem ne bissürü ıvır zıvır var üşenmeyen okusun. Şimdi buraya kadar anlattıklarımı analiz edelim. Öncelikle size İsrail'in hak iddia ettiği vaad edilmiş topraklar denilen alanı göstereyim:

Görüleceği üzere Suriyeliler tam da vaad edilmiş toprakların olduğu yerlerde ikamet ettiriliyor. Şimdi diyeceksin, sınıra yakın olduğu içindir, hayır değil. Ona bakarsan Van'da deprem olduğunda depremzedelere taa İstanbul'da kiralık ev tutuldu. Van nere, İstanbul nere. Her neyse. Bakın bu mültecileri neden bu kadar ciddiye alıyorlar? Vaad edilmiş toprakların tıpkı öteki yerlerindeki gibi bizim sınırlarımız içinde de bir savaş çıkarmaya mı niyetleri var? Tıpkı diğer ülkelerde yaptıkları sünni-şii çatışmalarına benzer kutuplaşmalar mı yaşanacak? Yani olursa hiç ama hiç şaşırmam. Çünkü bi yerde Birleşmiş Milletler, NATO, vb. siyornist örgütlenmeler varsa, orada Yahudi emellerine hizmet var demektir. Kaldı ki bu PKK meselesi de kürt meselesi değildir, olay tamamen vaad edilmiş topraklarla alakalı birşey. 

Adamlar çok uyanık biliyor musunuz? Biz savaşla falan uğraşmayalım, bunun maliyetine girmeyelim, bunların arasına fitne sokalım da yesinler birbirlerini diyorlar. Arap Baharı denilen olay mesela... Karışan ülkelerin hepsinin de ekonomisi zayıfladı isyanlardan sonra. Dimyat'a pirince giderken evdeki bulgurdan oldular. Sonunda ne mi oldu? müslüman ekonomiler birbirini yerken, siyonist ekonomiler kazanmaya devam etti, aynı zamanda bu yolla silah satışından da turnayı gözünden vurdular. Benzer ayrımcılık olayları da Türkiye'de yıllardır oluyor zaten. Türk-Ermeni, Türk-Kürt, Alevi-Sünni, Sağcı-Solcu, Dinci-Laik gibi kavramlarla aylarca gündemimiz oyalandı. Günümüzde de Cemaatçi-Ergenekoncu kutuplaşması bariz olan. Bunlardan birini seçmek zorunda bırakıldı insanlar, seçmemek adeta suçtu, ihanetti.

Her neyse.. Onu bunu bi kenara bırakalım da, insanın en çok canını yakan şerefinin siyonist ayakları altında ezilmesine izin verilmiş olması..

Allah'a emanet olun. Bol "şeref"li günler dilerim.

YOZLAŞTIRMA REHBERİ-2: KADIN PROGRAMLARI(1)

Selamınaleyküm okurlar naber?

Yozlaştırma rehberimize kısa bir giriş yapmıştık, şimdi yavaş yavaş olayın iç boyutlarına doğru yol alalım. Bu konu hakkında aslında konuşacak öyle çok şey var ki... Rehberimin ikinci kısmında kadın programlarından bahsetmek istedim, umarım faydalı olur.

Kadın programları hakkındaki yazım için birkaç programın kısa analizlerini yapacağız, fakat ondan evvel ev hanımlarına dair söyleyecek birkaç sözüm var.

Bak sayın okuyucu, bir evlat düşün. Bu çocuğun babası her gün işe gidiyor. Baba mesai saatleri ve uyku saatleri harici çocuğunu görebildiği saatleri toplasan ortalama 6-8 saattir. Anne zaten çoğunlukla çalışmıyor ve hemen hemen tüm günü evde geçiriyor. Bu çocuğun en fazla vakit geçirdiği annesi oluyor. Tabiki küçük yaştaki çocuklardan bahsediyorum. Çünkü yontulmaya en müsait zamandır çocukluk çağları. Yani bu çocuğun eğitiminde rol payı en büyük olan annedir, öyle mi? Evet. Hee, demek ki buradan şu anlamı çıkarabilirim: Çocuğun eğitimi için annenin eğitimi çok büyük önem arz etmekte. O halde yetişmiş annelere ihtiyacımız var ki yeni nesiller vatana millete faydalı olsun, hayırlı olsun.

Peki sayın okuyucu sana bi soru: Televizyonda bütün gün kadın programlarının ahlaksız, yozlaştırma amacı güden ve ahlaki çöküntüden başka bir şeyle sonuçlanmayacak olan yayınları anneleri ne derece etkiler? Anneler aldığı bu kültürle çocuklarına hangi değerleri aşılayacaklardır?

Annelerin eğitimi işte bu noktada çok önemlidir. Babalar da bunun farkına varmalıdır, çünkü yetişmekte olan onun oğlu\kızıdır. Yarın bir gün iş işten geçtikten sonra farkedilmesi bi işe yaramayacaktır. Tabi ki anneler sadece kendi evlatları için değil, kendilerinin ahlakı ve kültürel değerlerini korumak için kendilerine sahip çıkmaları gereklidir.

Şimdi... Gelelim kadın programlarının içeriklerine. Neymiş bakalım kültürümüze ahlakımıza bu denli zarar veren?  Evlilik programlarından başlayalım. Mesela Esra Erol:

Evlenmek için Esra Erol'un programına çıkan Mehmet Bey'in eski kayınvalidesi ekrana bağlanıyor ve damadının kocasından ayrılan kızını Çanakkale'ye götürülüp satığını söyleyince ortalık karışıyor. Buna hiç yorum bile yapmıyorum, yorum size ait.

Kaynak için buraya tıklayın.

Bu arada ek bilgi olarak vereyim, Star, Atv ve Fox gibi üç büyük TV kanalı haftada 60 saati evlilik programlarına ayırıyor. Bu da ayda 240 saat demek. Hee, demek ki ayda 240 saat boyunca ciddi boyutta bir kültür katliamı söz konusu. Esra Erol'un resmi olmayan kaynaklara göre kazandığı para ayda 140 bin lira.

Esra Erol'a devam edelim bakalım neler varmış.

                                      

İzlemeye üşenenlere kısa bi özet geçeyim, Ensari'ye Tuba aday olarak geliyor, Ensari'den "hayır" cevabını alan Tuba Pınar'la ikinize mutluluklar dilerim diyor ve ortalık karışıyor. Ondan sonra da olayla ilgisi olan olmayan bir çok kişi mikrofonu eline alıp yorum yapmaya başlıyorlar. Söylenenlere göre Ensari'yle Pınar arasında daha önceden alevlenen birşeyler var ve Pınar Tuba'nın gelmesinden rahatsız. Pınar ise bunu inkar etmekte ve Ensari'yle arkadaş olduğunu ileri sürmekte.

Sayın okurlar o öyleydi bu böyleydi, şimdi kimin gerçek söylediğini Allah bilir. Belki bu videoda yaşananların hepsi birer kurgudan ibaret, orasını bilemem. Ki kurguysa zaten daha büyük bi rezalet ya, orası ayrı mesele. Ama aklımdaki soruları yöneltmem gerektiğini düşünüyorum:

1) Tuba, madem emin değilsin Ensari'nin duygularından niye oraya çıktın? Gerçek amacın ne?

2) Tuba, diyelim ortada gerçekten böyle bi olay var, senin yüz ifaden niye değişmiyor? Neden sanki normal bişe gibi karşılıyorsun? Tüm bunlar reyting kaygısıyla düzenlenmiş kurgudan ibaret midir?

3) Pınar, madem arkadaşsın, madem herşey normal, stüdyodan niye kaçıyorsun?

4) Ve en önemli sorum: BÜTÜN BUNLARDAN BİZE NE? Ayda 240 saat boyunca sizin aranızda geçen entrikaları bilmemizin bize ne katkı sağlayacağını açıklar mısınız? Saatlerce ekranı boş şeylerle işgal etmenizin, anormal olayları çok fazla tekrarlarla göstererek bize normal hale getirmeye çalışmak neyin kafasıdır?

Devam edelim sevgili okurlar. Yine Esra Erol'dan bir parça.

Yine gerginlik, kavga, tartışma. Google'da aratın zaten bu ve benzeri çok olaylar göreceksiniz. Daha fazla buraya ekleyip kafa ütülemenin alemi yok. 

Vay arkadaş yaa. Millete kök söktürsünler yok borcuymuş, faiziymiş, derdiymiş bilmem ne. Bizim burda uğraştığımız işlere bak. Bi de bunlara elektrik parası harcıyorsun. Üstüne üstlük reyting kazandırıp ayda binlerce lira kazandırıyorsun. Siz mal mısınız çok afedersiniz? Sizin dünya ahiret derdiniz yok mudur? Neden bu millet bu kadar oyalanıyor bunlarla? Sayın okurlar görün artık lütfen görün, ayakta uyutmak istiyorlar lütfen uyanık olun, bunlara prim vermeyin Allah rızası için yaa. Yaa Allah aşkına bunun sana getirisi ne olacak ne fayda var bana söyler misin? Millet uçkur derdine düşmüş bundan bana ne? veya sana ne? kime ne yaa? 

Ne kadar morale ihtiyacımız var, teselliye ihtiyacımız var. Sıcak bi gülüş, bir sohbet, samimi yüzler samimi sevgiler bugün aradığımız en çok şey değil mi? Bu tür yozlaştırma ürünü programlarla bu ihtiyacımızı nasıl gidereceğiz peki söyler misiniz? Bunları izledikçe insanlardan soğuyorum yemin ederim. Şu hale bak yaa..

Sayın okurlar tansiyon yükseldi benim afedersiniz, tutamıyorum kendimi ne yapayım. Bu konuya devam edeceğim Allah'ın izniyle. Hoşçakalın şimdilik. 

GARİP Bİ RUH HALİDİR BU

Ne sıklıkta kendinizi yalnız hissedersiniz? Ailenizle, arkadaş çevrenizle, vs. sıkça vakit geçirseniz bile puzzle'ın bir tarafında bir eksiklik olduğunu hissettiniz mi?

Sorusu bile mantıksız aslında değil mi? Öyle ya, insan daha dünyaya gelmeden evvel yalnızdı. Kabre konduğumuzda da yalnız olacağız. O zaman ne diye kendini avutuyorsun yok çevrem geniş, yok sosyal olma çabaları, face'te beni beğen diyerek tanıdık veya tanımadıklara ima yollu yalvarmalar... Neyin peşindesin? 

Sizi bilmiyorum ama, açıkçası insanlarla haşır neşir olmak bana huzur vermiyor. Tabi bu durum tanıdığınız insana göre değişir. Mesela kimisi var, son teknoloji tedavi yöntemleri bile ruhunu iyileştiremez, öyle iyiler... Veya sen onun o kadar iyi olduğuna hükmetmişsindir de aslında sadece bir oyuncudur o. Sizin hayatınızda kaç oyuncu var böyle? Peki siz bu hayatta oyuncu musunuz? Herhangi bir menfaate dayalı olarak yalanlar döşeyip rol keser misiniz? Mesela televizyonda kafalarının üzerine füze çarpan, uzuvları dört bi yana dağılmış insanları görüp de gözleriniz yaşarır mı? Peki sonra bu savaşlara sebep olanlara yatırım yapan şirketlerin ürünlerini satın alıp, bir nevi o savaşların destekçisi mi olursunuz? Coca Cola, Mc Donalds, Starbucks, Tommy Hilfiger, ve daha nicesi hayatınızın vazgeçilmezi midir? Sorsan herkes mert insandır, özü sözü birdir. Kimse yoğurdum ekşi demez ya hani o hesap. Soruyorum şimdi sana ben böyle insanlar neden vakit geçireyim? Sonra yabani diyorlar. Yozlaşmaktan kaçmak yabanilikse sapına kadar yabaniyim, var mı? Bu söylediğim zaten tek bi örneğiydi, daha neler var neler... Siz de iyi biliyorsunuzdur zaten. 

Peki siz kaç hayal kırıklığı yaşadınız? Kaç yaşındaydınız toz pembe renkli gözlüklerinizi artık çıkarma vaktinin geldiğini anladığınızda? Bazen direniyor insan, çıkarmak istemiyor o gözlükleri. Neden biliyor musunuz? Belki sırf güvenmeye değecek insan vardır, sırf onun hatrına, hani olur ya belki karşınıza çıkar umuduyla uzun yıllar boyunca önünüze gelen her insana hüsnü zan edebilirsiniz. Ve sonra olacak olan olur ve hayal kırıklığına uğrayan gene siz olursunuz. Gece yatağınıza uzandığınızda göz yaşlarınızın ıslattığı yastığınız olur, o kişinin omzu değil. Siz kaç kalp kırıklığı yaşadınız? Değer vermedikleriniz zaten zarar veremez size orasını biliyoruz da hani değer verdikleriniz var ya. Onlar kaç kere canınızı yaktı? 

Hümanistler taşa tutacak beni. Varsın tutsun. Yazdıklarımın hangisinin aksini iddia edebilirler? Hepsi gerçek işte, sizin de başınıza gelmiyor mu sanki?

İnsanların ikiyüzlülükleri hayattan bezdiriyor. Hele iş hayatında bunu fazlasıyla görmek mümkün. Ne olur üç kuruş menfaatine karşındakini satmasan? Ne olur yani? Bi yerin mi eksilir? Ne yani... Yeni insanlar tanımak istemiyorum, tanıdıkça zarar görecekmiş gibi oluyorum. Ruhumun bir parçası daha eksilecekmiş gibi hissediyorum. Hatta bazen avlanıyor gibi hissediyorum. Yanlış anlaşılmasın, hakaret, küfür vs. içermeyen her türlü eleştiriye açığım sayın okurlar. İnsanları dinlemeyi de severim, bana kendinizden bahsedin. Fikirlerinizi bilmek istiyorum. İnsan dinledikçe yeni ufuklara yelken açabiliyor, böylece tarafsız bir biçimde olaylara bakış açın artıyor. 

Burada noktalayayım artık sayın okurlar. İlk siftahı da yaptık hayırlısıyla :) dediğim gibi hakaret ve küfür harici eleştirilere açığım. Biz de insanız, olacak hata. Hele ben var ya baştan ayağa kusur yumağıyım ya her neyse konu konuyu açıyor, onu da başka bi yazıda anlatırız, taam susuyorum, hade güle güle. Başka bi yazıda görüşmek dileğiyle.